Amorres Perros ve 21 Gram filmlerinin Meksikali yonetmeni Alejandro Gonzales Inarritu ve daha once de beraber calistigi senaryo yazari Guillermo Arriaga bir araya gelerek BABEL'I yazdilar. Antik cagdaki hikayeden esinlenerek yazilan Babel, modern gunumuzun problemini ele aliyor. Iletisimsizlik, yanlis anlama ve karistirilan kimlikler konularinindan bahseden hikaye 4 ayri yerde ve 4 ayri dilde anlatiliyor.

 

 Film, tek bir mermi atisi ile Fas colunde baslar ve merminin yankisi California'dan Meksikaya ve oradan da Japonya'ya ulasir. Baglayici tema dil ve dilin iletisimdeki basarisizligidir. Esler, nesiller ve toplumlar arasindaki iletisimsizlik Fas colunde atilan tek bir merminin tetikledigi hikayeler zinciri karisimiza cikar. Fas colunde kecileri ile yasayan koylu bir ailenin hikayesi, colde olmekte olan karisina yardim bulmaya calisan Brad Pitt, Meksikadaki oglunun dugunune gitmeye karar veren, aileleri tatilde oldugu icin yanina, baktigi iki amerikali cocugu da alan illegal bakici Amelia'nin Amerika Meksika sinirini gecmesi ile Japonyada yasayan, annesinin ani olumu ile savasan isyankar sagir-dilsiz Chieko'nun seks'i iletisim silahi olarak kullanmaya calismasi birbirine karisir ve aslinda tek bir hikaye oluverir.

Herkez bir sekilde anlasilmayi bekliyordur. Insanlar arasi dogal bariyerler ve yanlis anlasilmalarin insanoglunu nasil ayirdigi bu 4 hikayenin birbirine baglanmasi ile anlatilir. Fas collerinde, Batinin dinlemeyi bilmeyen ve istemeyen pervasiz tavirlari, dogunun duraganligi ve sabri ile karsilasir. Bir koyde sikisip kalan Amerikali turist ve olmekte olan karisinin yasadigi panik ve acelecilik koylulerin olani oldugu gibi kabul etmeyi ogrenmis bakislari ile tanisir. Durgunluk esastir sabir ogrenilmistir. Japon sagir-dilsiz kizin sessiz dunyasi, icinde bulundugu sehir Tokyo'nun yogun, gurultulu ve hizli dunyasinda yer edinemez. Baktigi hic bir yerde umut gorunmez. Iletisimsizligi somuttur, dokunulabilir. Uzerinde tasir zorunlu sessizligini...

 

Inarritu kendi deyisi ile kendi sectigi surgunde, Amerikada yasiyor son yillardir. Secilmis surgunde yasamanin verdigi etki ile yazmaya basladiklari bu hikaye ucuncu dunya ulkesi vatandasinin 1.dunya ulkesinde yasanan tecrubelerinden yola cikiyor. Amerikanin yuzde sekseninin pasaportu bile olmadigindan bahseden yonetmen,"Baskalarinin gozlerinin icine bakmadikca ve nefeslerini koklamadikca onlari tanimaya baslayamazsiniz" diyor bir roportajinda. Uzunlugu neredeyse 2,5 saati bulan film gordgum en sert ve en iyi filmlerinden biri. Inarritu'nun bir ileri bir geri giden kurgusu 4 ayri hikayeyi dahice birbiri ile bagliyor. Sizi alip farkli yerlere goturecek olan film kafanizi bazi sorular ile mesgul edebilir:

 

 

Fas'ın tozlu topraklarına açılan bir pencereden bir tek kurşun kaç kişinin hayatını değiştirebilir? Silahlar mı insanoğlunun sonunu hazırlayan yoksa iletişimsizlik mi? Bir anne, bir babadan daha önemli midir yeri geldiğinde?

 

Çölün ortasında hayat bambaşka aslına bakacak olursak. Su yok, gerekenler yok. Belki de yaşamın bir bütünü kayıp bu çorak topraklarda. Tek eğlenceleri keçi sürülerine dadanan çakalları vurmak olan iki erkek kardeş; böyle bir hayatın içindeler işte. Hassan ve Yussef filmin belki de en önemli karakterleri. Öyle ki; Brad Pitt bile bazen onların gölgesinde kalabiliyor. Yaşanan savaşı, haksızlıkları, ümitsizlikleri ve hatta çarpıklıkları onların gözlerinden ve ailelerinin gözlerinden izlemek bize dünyanın aslında bambaşka bir yer olduğunu hatırlatıyor. Kadın vücudunu tanıma çabasında olan Yussef'in kendi kız kardeşini izlemesini bile büyük bir ayrıntı aslında filme dair. Ve bu hayatı Tokyo'da yükselen gökdelenler; Meksika'da yaşanan göçmen sorunları ile karşılaştırınca; aslında hangisinin daha kötü ya da daha iyi olduğuna karar vermek oldukça zor.

 

Film aslında üç farklı hikaye gibi olmasi ve izledikçe hepsinin puzzle'a dair bir diğer parça olduğunu hatta biri olmadan diğerinin olamayacağını anlıyoruz. Zaman döngüsü içinde yer alan birçok olayın, insanların farklı hikayelerinin dünyamızı bile nasıl etkileyebileceğini görüyoruz Babel'de.

 

Yönetmen Alejandro Gonzalez Inarritu; Babel hakkında şunları da söylüyor: "Karanlık bir film çektik ama bir diğer özelliği de aslında düşünceleri aydınlatıyor olması". Yönetmenin bu açıklaması gerçekten takdire şayan ve doğru. Zira filmi izlerken görebileceğimiz gelir dağılımında adaletsizlikler, sürekli kendini yüceltmeye çalışan bir ırkın aslında kendiyle barışık bile olamaması, hiç tanımımadığımız birilerinin yardım çığlığımıza kulak vermesi. Tokyo'da yaşanan kaotik ve hareketli hayatın getirdiklerinin; Meksika’da ise sınırdan geçerken yaşanan zorlukların hepsi insanların kendilerine ve diğerlerine getirdikleri zorluklar. Çocuk denebilecek yaşlarda iki ayrı insanın birinin yanlışlıkla adam vurduğu için ağladığını; diğerinin ise annesinin intiharı üzerine yaşadığı buhranları görünce gözlerinizden süzülen yaşlara engel olamıyorsunuz.

 

Brad Pitt ve Cate Blanchett filmin iki ağır topu gibi görünse de onların oyunculuğu vasatın üstünde değil . Filmin asıl yıldızları Faslı iki kardeşi oynayan Yussef ve Hassan. Buna ek olarak sağır ve dilsiz güzeller güzeli Japon kızımızı ekleyebiliriz. Filmin en dikkat çeken oyuncularından biri olan Japon dilberi; filmin son sahnelerin de acısını ve yanlızlığını en iyi şekilde anlatıyor bizlere. Duyamadığı kulakları ile girdiği bir kulüpte sadece renklerle eğlenmeye çalışması, hoşlandığı adamı en yakın arkadaşı ile öpüşürken görünce verdiği tepki; konuşabilmenin;duyabilmenin ve iletişimin aslında ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anlatıyor bizlere.

Eğer film hakkında son bir söz söylemek gerekirse; Babel izlendiği zaman insan üzerinde saatlerce etki bırakabilen bir film. Özellikle çocuklarınız varsa ve onlardan uzaktaysanız; dünya hakkındaki endişeniz bir kat daha artıyor ve soruyorsunuz kendinize "acaba gerçekten anlıyor muyuz ne dediğimizi, anlatabiliyor muyuz kendimizi?"...